 |
|
|
suzanne nu, anno 2005
Alweer twee jaar geleden
Tussen het opzetten van mijn site en nu (mei 2005) is er veel veranderd. En ik kan wel zeggen ten goede. Ik vind dat ik goed bezig ben. Ik heb het zelfs zo druk gekregen dat ik nog maar weinig tijd heb om nieuwe stukken te schrijven voor op mijn site. Dat vind ik wel eens jammer, maar het is niet anders.
In 2004 heb ik een Wajong uitkering gekregen. Dat betekent dat ik voorlopig arbeidsongeschikt ben verklaard en even niet op zoek hoef naar betaald werk.
Wel ben ik een reïntegratietraject ingegaan. Ik ben nu in mijn eigen tempo toe aan het werken naar betaald werk. Dat gaat in stapjes en ik bepaal het tempo. Voorlopig hou ik me even bezig met het doen van vrijwilligerswerk. Op die manier kan ik weer wennen aan een dagritme. Ook krijg ik er de kans om positieve ervaringen op te doen, die ertoe bijdragen dat ik iets beter over mezelf ga denken. Ik zie dat ik dingen kan en ik zie ook dat ik daardoor gewaardeerd word door andere mensen. Dat is voor mij heel veel waard, gezien het feit dat ik nog steeds erg weinig zelfvertrouwen heb.
Van mijn trajectbegeleidster en mijn behandelaarster, moet ik nu maar eens even genieten van de rust die deze stap (wajong) in mijn leven heeft gebracht en de positieve ervaringen die ik nu opdoe.
Voor het eerst in hele lange tijd heb ik het gevoel dat ik redelijk gelukkig ben en dat ik nuttig kan zijn. Het gevoel belangrijk te zijn voor iets of iemand. Daar probeer ik dan ook even van te genieten. Gelukkig mag ik die tijd ook nemen.
Therapie
Drie jaar lang van 2000 tot 2003 zat ik in een onderzoek naar de behandeling van borderline.Er waren twee soorten therapie die met elkaar vergeleken werden. Een vorm van Psychotherapie en een vorm van cognitieve therapie. Ik was terecht gekomen in de psychotherapie variant, een praat therapie. Toen ik in 1999 bij het riagg hier terecht kwam, was ik nou niet bepaald een ster in praten. Ik kon dat niet, wilde dat ook niet en vond het gewoon onwijs moeilijk. Die therapie was voor mij dan ook een regelrechte ramp. Daar kwam nog eens bij dat ik heel veel moeite had om mensen te vertrouwen. Het heeft dus zeker anderhalf jaar geduurd voor ik af en toe mijn mond eens open deed en een beetje een vertrouwensband kreeg met de therapeut. Zijn rol was die van neutrale therapeut, wat zoveel inhoudt als eigenlijk niet mogen reageren op wat je cliënt zegt. Dus als ik daar mijn zieleroerselen en mijn pijn vertelde, dan kwam er geen enkele (emotionele) reactie. Dat was voor mij heel erg moeilijk. Ook mijn therapeut had daar wel moeite mee, vertelde hij me later.
Hij zag vaak dat deze therapie voor mij niet goed was. Dat hij tekort schoot in de rol die hem was opgelegd in het kader van het onderzoek…
Nou ja anyway, na drie jaar liep het onderzoek af en ook het contract van mijn therapeut. Ik zou dus zonder komen te zitten. Ik heb er serieus over nagedacht om het zonder therapie te gaan doen, maar dat leek me nog geen reële optie.
Ik ben dan ook overgedragen aan de SPD. Daar kreeg ik een nieuwe behandelaarster en hield ik mijn psychiater. Ook aan mijn nieuwe behandelaarster moest ik erg wennen. Maar dat ging gek genoeg een stuk sneller dan de vorige keer. Haar insteek is ook heel anders. Ze heeft een verpleegkundige achtergrond en haar doel is niet mij therapie geven. Ze heeft een andere houding. Ze leeft echt met me mee als ik dingen vertel. Geeft me op mijn donder als dat nodig is, maar leeft ook mee als ik daar behoefte aan heb. Dat vind ik erg fijn.
Natuurlijk ligt het niet alleen aan de verandering van behandelaarster, maar ook ik ben in de loop der jaren gegroeid. Ik kan een stuk beter praten, al is het nog steeds niet geweldig. Ik heb een beetje geleerd om met emoties om te gaan, al blijft het heel erg moeilijk. Maar ik heb wel een andere uitlaatklep gevonden. Dat betekent dat ik mijn automutilatie niet meer nodig heb en daar ben ik erg trots op!
Via de VERS training die ik gevolgd heb, heb ik vaardigheden geleerd die me kunnen helpen om een crisis te bezweren. Ik heb geleerd om patronen te herkennen en ik kan dus een crisis vaak zelf opvangen.
Na het beëindigen van het onderzoek heb ik zelf een crisisprotocol opgesteld. Hier staat in wat er moet gebeuren als ik onverhoopt toch nog in een crisis raak. Ik moet zeggen dat dit voor mij goed werkt. Ik maak er gebruik van als dat nodig is, maar niet meer zo veel als een paar jaar terug.
Vrijwilligerswerk
Zoals ik al verteld heb doe ik nu vrijwilligerswerk. Op dit moment werk ik op 5 verschillende plaatsen. En binnen elke plaats zijn er vaak weer meerdere activiteiten waar ik me mee bezig hou. Ik zal over al mijn plaatsen en bezigheden iets vertellen.
Stichting Vivre, locatie Koepelhof
Dit is een verzorgingshuis in Maastricht. Ik werk onder de activiteitenbegeleidster en help haar met allerlei klussen. Het belangrijkste is het maken van het huisblad, wat de mensen eens per twee maanden in hun bus krijgen. Dat is leuk werk, lekker met de computer en met teksten kloten, dat vind ik leuk!
Ik krijg steeds meer klussen van iedereen in huis. Vooral veel administratief computerwerk en dat vind ik heel leuk om te doen.
Inmiddels ben ik hier drie dagdelen bezig en dat bevalt me heel goed.
Lumière
Dit is het filmhuis in Maastricht. Ik word op dit moment opgeleid tot operatrice. Dat houdt in dat je verantwoordelijk bent voor het goed projecteren van de films. Je legt ze in, start ze op, stelt ze bij, houdt ze in de gaten, laat ze aflopen en legt weer in enz…
Ik vind het heel leuk om te leren, maar mijn gebrek aan zelfvertrouwen staat me hierbij nog vaak in de weg. Gelukkig heb ik hele leuke, geduldige collega’s. Er wordt wat afgelachen op zo’n avond! De maandagavond is “mijn” avond. Het leuke van het werk in het filmhuis is dat je ook veel films kan zien, iets wat ik natuurlijk erg leuk vind aangezien ik weg ben van films!
NFGV
NFGV staat voor Nationaal Fonds Geestelijke Volksgezondheid. Ik ben bij hen aangenomen om op beurzen en congressen hun stand te bemannen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit nog niet zo heel vaak heb gedaan omdat er niet zo veel beurzen bij mij in de omgeving worden gehouden. Wanneer een beurs in Amsterdam is, dan is dat best moeilijk vanuit Maastricht. Maar dankzij lieve logeeradressen van vriendinnen kan ik af en toe toch eens op een beurs in Utrecht of Amsterdam staan.
NFGV - Depressie Centrum
Tijdens mijn gesprek bij het NFGV werd wel duidelijk dat ik heel veel kennis in huis had en dat het zonde zou zijn om daar niet meer gebruik van te maken. Ik werd dan ook gevraagd om mee te werken bij het Depressie Centrum. Deze hebben een informatie en advieslijn waar mensen terecht kunnen met al hun vragen rondom depressie. Maar aangezien ik alleen in het bezit ben van een mobiele telefoon en mijn mondelinge kwaliteiten nog steeds niet geweldig zijn, zijn we ertoe overgegaan om mij de inkomende mails te laten beantwoorden. Dit doe ik met veel plezier en blijkbaar doe ik het ook goed, want inmiddels beantwoord ik ook de mails die in de algemene inbox van het NFGV terecht komen.
PsycopeRaad
Psycope is een zorgprogramma in Maastricht en omgeving voor mensen met een psychose. Ik zit hier in de PsycopeRaad, een soort cliëntenraad. Wij proberen de belangen te behartigen van de cliënten die onder de zorg van Psycope vallen.
Op dit moment hou ik me daar bezig met het maken van de nieuwsbrief. Ik schrijf artikelen namens de PsycopeRaad en denk mee over de layout en inhoud van de nieuwsbrief.
Op dit moment zijn we ook bezig met het opzetten van een website. Deze moet natuurlijk gevuld worden en daar ga ik me de komende tijd ook mee bezighouden.
We houden ons ook bezig met het uitdragen van onze ervaringsdeskundigheid. Dit doen we door het geven van lessen aan universitaire studenten. Ik ben momenteel ook bezig met een uitbreiding te maken naar HBO studenten, maar dit is nog niet rond.
Teaching Hospital
Dit is een samenwerking tussen Vijverdal, Universiteit Maastricht en de PsycopeRaad. Vijverdal biedt opleidingsplaatsen aan geneeskunde studenten van de universiteit. In hun lesprogramma is een les opgenomen die gegeven wordt door Cliëntdocenten. De les gaat over bejegening en respect binnen de psychiatrie. We proberen de studenten mee te geven hoe het is als je als psychiatrisch patiënt door het leven gaat. Wat dit voor vervelende consequenties met zich mee brengt (stigmatisering, rolverlies). Ook proberen we hen te vertellen wat wij als positief in onze behandeling hebben ervaren en wat in onze ogen beter zou kunnen. Tot slot kunnen de studenten vragen stellen, die we dan proberen te beantwoorden.
Uit de evaluaties die we na afloop van de les houden blijkt dat de studenten deze lessen erg op prijs stellen.
Persoonlijk vind ik dit ontzettend leuk om te doen en ik zou graag in dit soort activiteiten verder gaan.
Lesgeven aan de universiteit
Lesgeven is in dit geval niet helemaal het goede woord. We worden uitgenodigd om voor een groep studenten te komen zitten, die dan vragen mogen stellen over je. Ze mogen alles vragen en het is de bedoeling dat ze aan het eind van het gesprek een idee hebben wat er met me aan de hand kan zijn. Natuurlijk bepaal ik zelf wat ik wel en niet wil vertellen, maar het is aan mij om daar mijn grens in aan te geven. Ook deze lessen worden door de studenten echt gewaardeerd. Ze geven aan dat ze van dit “echte” contact meer leren dan van alle theorie die ze uit hun hoofd moeten leren.
HEE!project
Omdat ik graag verder wil met mijn ervaringsdeskundigheid, heb ik me aangesloten bij het HEE!project dat hier pas in Maastricht is begonnen. HEE staat voor Herstel, Empowerment en Ervaringsdeskundigheid. Het komt er kort gezegd op neer dat psychiatrisch patiënten actief aan het werk gaan met hun herstel en dit ook gaan uitdragen aan de rest van de “wereld”. Dit doen ze door het geven van lessen, trainingen en voorlichtingen. Ik kan er nog niet zo heel veel over vertellen want ik ben er pas mee begonnen, maar zodra ik er een beter zicht op heb, zal ik jullie dat vertellen.
Nou, zoals jullie zien heb ik het behoorlijk druk. Ik heb mijn leven weer opgepakt en probeer het karretje weer op de rails te krijgen.
Ik ben er nog lang niet. Ik heb nog veel te leren, maar ik ga vooruit en dat is het belangrijkste.
klik hier om terug te gaan naar de homepage.
Laat ook een berichtje achter in mijn gastenboek!
|
